Mandy (33) woont voorlopig bij haar moeder omdat ze geen geschikte woning kan vinden

HOUTEN Mandy Dunnewijk (33) woont sinds augustus weer bij haar moeder in Houten. Haar verhaal geeft de wooncrisis een gezicht. Mandy heeft een fulltime baan, had een koopwoning, maar staat nu weer onderaan de ladder van de woningmarkt. Het houdt haar dagelijks bezig. ,,Ik ben heel dankbaar dat ik hier mag wonen, maar het is niet mijn thuis.” 

door Agnes Krijnen

Mandy groeide op in Houten en woonde sinds de scheiding van haar ouders bij haar moeder. Op haar 18e wilde ze het huis uit, maar die zoektocht duurde zeven jaar. Ze vond een appartement in het eerste omgebouwde kantoorgebouw aan de Molen. Daar woonde ze vanaf haar 25e ongeveer 4 jaar. 

KOOPWONING

Toen besloot ze een huis te kopen met haar vriend, in Nieuwegein. ,,We kochten een woning van 110 m2 voor 320.000 euro. Met ons tweetjes lukte dat. Dit soort prijzen vind je nu al nergens meer in deze regio.” Drieëneenhalf jaar later ging de relatie uit en nu is Mandy terug bij af. Ze woont sinds augustus weer bij haar moeder in Houten. Mandy gaat ervan uit dat ze hier nog wel een paar jaar vast zit. ,,Ik moet gewoon weer onderaan beginnen.”

Iedere dag kom ik vanuit mijn werk hier en al is de band met mijn moeder goed, dit is niet mijn thuis.

Haar moeder Els (61) twijfelde geen moment om Mandy weer te verwelkomen. ,,Natuurlijk kan ze hier terecht. Maar het is geen ideale situatie. Ik woonde al zeven jaar alleen en was daaraan gewend. Er zijn echt wel frustraties of strubbelingen. Over samen eten bijvoorbeeld.” Mandy vult aan: ,,Ik had meer conflict verwacht, maar het gaat eigenlijk heel goed. Natuurlijk zijn er kleine frustraties. Soms bedenk ik om 17.00 uur dat ik bij mijn vader, broer of een vriendin ga eten. Dat vind mijn moeder niet altijd leuk.”

Els werkt fulltime in de zorg en heeft een actief maatschappelijk leven. Ze zingt en doet aan carrouselrijden, een onderdeel van de paardendressuur waarbij in een groep van 16 gereden wordt. ,,Dit kost veel tijd en ook veel ruimte in huis. Veel spullen van de ruiters liggen op zolder, omdat ik de ruimte had.”    

Die ruimte is nu wel een beperkende factor. Mandy is graag creatief bezig. ,,Ik maak zelf meubels en ben veel met planten bezig. Al mijn planten staan nu verdeeld over verschillende woningen, waaronder die van mijn moeder.” Voor het maken van meubels is nu geen ruimte. ,,Dat deed ik in Nieuwegein in de schuur of gewoon in de woonkamer. De schuur van mijn moeder is niet groot en ik kan hier geen tafel gaan bouwen in de woonkamer.” 

NIET MIJN THUIS

Mandy houdt er ook van om bezig te zijn met haar interieur. ,,Mijn moeder heeft een heel andere smaak. Niets in dit huis zou ik zelf uitgezocht hebben. Iedere dag kom ik vanuit mijn werk hier en al is de band met mijn moeder goed, dit is niet mijn thuis.”  

De situatie van Els en Mandy is zeker niet uniek. Els: ,,Veel vrienden van mij hebben toch weer kinderen in huis omdat ze geen betaalbare woonruimte kunnen vinden. Ik prijs me nog gelukkig dat er geen kleinkinderen meegekomen zijn. Dat komt ook voor. Dan heb je ineens een heel gezin in huis. Dan valt dit nog erg mee.”

Het maakt me verdrietig en boos en het frustreert me enorm dat de woningmarkt zo verziekt is.

Ook Mandy haar broer zit in hetzelfde schuitje. Mandy: ,,Hij zit nu tijdelijk in een huis waar hij over zes maanden weer uit moet. Het maakt hem verder niet zoveel uit waar hij terecht komt, dus dat scheelt. We hebben ook wel even gesproken over samen iets kopen, maar ook dan heb ik nog steeds niet mijn eigen plek.” Ook Mandy haar ex-vriend woont weer bij zijn moeder. ,,Hij woont hier nu twee straten verderop, ook in hetzelfde schuitje.” 

OVERWAARDE

De zoektocht naar een woning en vooral de frustratie erover, houden Mandy dagelijks bezig. ,,Het maakt me verdrietig en boos en het frustreert me enorm dat de woningmarkt zo verziekt is.” Het verschil met de zoektocht toen ze 18 was, is dat ze nu de overwaarde van het huis uit Nieuwegein heeft. Toch helpt haar dat niet. 

Mandy werkt fulltime als leidinggevende in een supermarkt in Utrecht. ,,Ook met de overwaarde verdien ik net genoeg om in mijn eentje een heel klein appartement te kopen. Ik heb me bijvoorbeeld ingeschreven bij de Knik. Maar ook dan heb ik niet genoeg ruimte om mijn hobby’s uit te voeren.”

Ook laat de vergelijking met haar vorige koopwoning Mandy niet los. ,,Destijds betaalden we 320.000 euro voor 110 m2. Nu wordt voor 50 m2 al 390.000 euro gevraagd. Dat gaat toch nergens over.” Zolang ze niets koopt, zal ze belasting moeten betalen over de overwaarde die ze heeft uit het huis in Nieuwegein. ,,Daar zie ik ook tegenop. Maar ik kan er niks aan doen.”

HUREN

Doordat ze eigen vermogen heeft, komt ze niet in aanmerking voor een sociale huurwoning, ook is de wachttijd enorm lang. Een derde optie is particulier huren. ,,Dan betaal ik zeker 1200 euro in de maand, het dubbele van een hypotheek. En de ruimte die ik dan heb is klein én nog steeds niet van mezelf.” 

Els is er niet dagelijks mee bezig, maar deelt zeker de frustratie. ,,Dit zijn toch na-oorlogse toestanden. Toen kregen mensen ook per gratie een huis als ze een kind hadden. Mijn generatie zocht in de goede tijd een woning, dat is gewoon geluk. En het einde van deze slechte golf lijkt nog niet in zicht.”

ON HOLD

Mandy kiest ervoor om te blijven sparen in de hoop dat er een keer iets voorbij komt wat ze wel kan betalen en de ruimte heeft die ze zoekt. ,,Ik stel me erop in dat dit lang gaat duren. Tot die tijd, sta ik voor mijn gevoel ‘on hold’.”

Zit je ook vast op de woningmarkt en wil je daarover vertellen in Houtens Nieuws? Neem contact op via a.krijnen@bdu.nl