Esther de Waal is de momenteel de enige vrouwelijke Postcommandant in Veiligheidsregio Utrecht

WESTBROEK Op 9 maart j.l. werd de nieuwe brandweerpost Westbroek-Tienhoven geopend aan de Nedereindse Vaartdijk in Westbroek, pal tegen Tienhoven aan, en afgelopen maand gaf Kees van Barneveld het postcommandantschap over aan Esther de Waal. Ze heeft de eer op dit moment de enige vrouwelijke postcommandant te zijn van de Veiligheidsregio Utrecht. Helemaal toevallig is dat niet, want, zegt ze: ‘Mijn vader zat ook bij de brandweer, dus ik heb het van jongs af aan meegekregen. Ik ging vaak kijken bij wedstrijden en vond het altijd heel interessant en leuk - in hoeverre je het als ‘leuk’ kunt bestempelen. Het is vooral mooi. Mooi om iets te kunnen bijdragen aan de samenleving - daar doe ik het voor.’

Door Merlyn van Dobben

Naast Esther is er op de kazerne nog één vrouwelijke brandweervrouw (of ‘manschap’ zoals het in vaktermen heet). Esther: ‘We hebben een aparte doucheruimte, maar omkleden doen we gewoon in dezelfde ruimte als de mannen. De brandweerkleding gaat sowieso óver je normale kleding heen, dus dat is verder niet zo spannend.’

Als de pieper afgaat, stijgt onmiddellijk je adrenaline

Dat omkleden gaat razendsnel. Esther: ‘Het eerste wat je hier leert is een wedstrijdje omkleden. Alles staat al klaar, dus je springt van een afstandje in je schoenen, het pak zit al om je schoenen heen, je hijst je overall omhoog, jas aan, helm op en je zit in de auto. De meeste tijd gaat zitten in het aanrijden, naar de kazerne toe. Omdat we tussen de dertig en veertig meldingen per jaar krijgen, kan het niet uit om hier constant mensen te stationeren. We zijn vrijwilligers, die elk moment opgepiept kunnen worden door de meldkamer en dan zo snel mogelijk naar de kazerne moeten komen. Mensen zien natuurlijk niet dat we bij de brandweer zitten. In België zijn ze bezig met groene lichten voor brandweervrijwilligers. Dan val je meer op en weten de andere weggebruikers dat je haast hebt. Maar in Nederland zijn we zo ver nog niet.’

‘Als de pieper afgaat, stijgt onmiddellijk je adrenaline. We zien alleen een straatnaam en of iets prioriteit 1 of 2 heeft. Prio-1 is ernstig, een brandmelding bijvoorbeeld, al komen die niet zo vaak voor, of een gaslekkage. Dan rukken we zo snel mogelijk uit, binnen vier minuten, met alle toeters en bellen. Tegenwoordig horen reanimaties daar ook bij. Wij zijn meestal sneller ter plaatse dan de ambulance, die van verder weg moet komen. Bij Prio-2 hebben we meer tijd - dan gaat het om een koe in de sloot of kat in de boom. We zijn met negentien man. Zodra er zes binnen zijn, gaan we.’

Lees ook

Word jij de Klimaatburgemeester van gemeente De Bilt?

 

Met het postcommandantschap heeft ze er belangrijke taken bijgekregen. Esther: ‘Ik ben leidinggevende van de post, dus ik doe de personeelszaken, administratie, bestellingen en voortgangsgesprekken. Het zou heel fijn zijn als dit soort posten kunnen blijven bestaan, zodat we in deze en soortgelijke regio’s verzekerd blijven van snelle hulp. Daar hebben we wel steeds nieuwe aanwas voor nodig. Hoe meer vrijwilligers - die overigens exact dezelfde opleiding krijgen als de beroepsbrandweer - hoe beter.’