De cirkel is rond

24 mei 2026 om 12:08

In 2019 ging ik met Stichting Razem mee naar Polen voor een bezoek aan onze zustergemeente Miescisko. Een bijzondere reis, waar ik nog altijd met veel plezier aan terugdenk. Ik verbleef bij een gastvrij gezin in het dorpje Popowo Koscielne, vlak bij Miescisko. De vader van het gezin, Tomasz, bleek vrijwilliger bij de lokale brandweer te zijn. Nog altijd heb ik fijn contact met hem en zijn familie.

Tijdens een gesprek met handen en voeten over het werk bij de vrijwillige brandweer vertelde Tomasz ineens iets bijzonders: 'Onze brandweerwagen komt uit Maartensdijk'. Hoe klein de wereld soms kan zijn. In 1997 schonk het brandweerkorps van Maartensdijk een brandweerwagen aan Miescisko. Maartensdijkse brandweermannen reden destijds de wagen zelf naar Polen om hem daar af te leveren. Veel Maartensdijkers zullen zich dat wellicht nog herinneren. Een voertuig dat hier zijn dienstjaren erop had zitten, kreeg daar een tweede leven. En wat voor één…!

Afgelopen week stuurde Tomasz mij een bericht dat de oude 'Maartensdijkse' brandweerwagen deze maand definitief uit dienst gaat. Sinds 2006 werd 'onze' wagen in Popowo Koscielne ingezet bij branden, hulpverleningen en zoekacties. Volgens Tomasz heeft 'de oude Mercedes' hen in al die jaren nooit in de steek gelaten. Bij lokale festiviteiten gingen mensen zelfs met de wagen op de foto. Eigenlijk zegt dat alles.

Een voertuig dat ooit uitrukte vanuit onze brandweerkazerne aan de Koningin Wilhelminaweg, reed daarna nog jarenlang rond in een Pools dorp. Daar hielp hij opnieuw mensen in nood. Niet als museumstuk, maar gewoon midden in het dagelijks leven. Soms zeggen spullen meer dan je denkt.

Achter zo'n oude brandweerwagen zit meer dan techniek of staal. Er zijn zowel in Maartensdijk als in Polen gedeelde herinneringen. Vrijwilligerswerk. Dorpsgevoel. Verbondenheid tussen mensen die elkaar anders misschien nooit hadden ontmoet. Na bijna twintig jaar gaat 'onze' wagen nu daar met pensioen. Veel mensen in Popowo Koscielne zullen hem niet snel vergeten. Net zoals veel Maartensdijkers zich hem hier wellicht nog herinneren.

Dankzij Stichting Razem mocht ik dit verhaal van dichtbij meemaken. En nu, jaren later mag ik het laatste hoofdstuk van 'onze brandweerwagen' aan jullie vertellen. De cirkel is rond. Ik hoop dat Stichting Razem de uitwisselingen en dit soort ontmoetingen nog lang mogelijk blijft maken. Want zonder zulke uitwisselingen had ik Tomasz nooit ontmoet … en was dit verhaal waarschijnlijk nooit verteld.