Tot hier en niet verder
18 mei 2026 om 08:45
Dit wordt een wat zuurder stukje. Het is een kleine waarschuwing vooraf.
advertentie
Onlangs liet een nieuwsuitzending zien dat er een nieuwe trend gaande is: kleine scheenbeschermers. Een gevolg van het voorbeeldgedrag van profvoetballers. Jonge sporters werden bevraagd waarom ze de ultrakorte beschermers droegen. ‘Cool' antwoordde een jonge jongen. ‘Ik weet het niet, mijn moeder heeft het gekocht' zei de ander. Een deskundige kwam aan het woord en waarschuwde voor de fysieke gevaren: de schenen zijn misschien net beschermd, maar de spieren eromheen niet, en de groeischijven kunnen beschadigd raken met blijvende schade als gevolg. Het item eindigde met de wens dat sportclubs vooral grote beschermers zouden blijven stimuleren.
Ik dacht een bredere trend te herkennen. Ouders die wel weten wat gezond is voor hun kinderen, maar wachten tot clubs, verenigingen, scholen of de overheid de kaders stellen. Een fatbikeverbod in het stadscentrum. Een telefoonverbod op school. Een verbod op korte scheenbeschermers bij de sportclub. En zodra zulke regels er zijn, klinkt prompt het protest: ‘Teveel betutteling. Dat maak ik zelf wel uit.' Waarna de uitdaging om normen te stellen weer keurig wordt teruggelegd bij diezelfde clubs en scholen. Een cirkel die zich blijft herhalen. Want ondertussen gaan de verleidingen gewoon door.
Jongeren vapen er op los, een dertienjarige vertelde onlangs hoe hij verslaafd raakte en vorig jaar vijftig pogingen deed om te stoppen. Vijftig. De artikelen zijn online makkelijk te verkrijgen en een beperkend verkoopbeleid laat nog op zich wachten. Datzelfde geldt voor opgevoerde fatbikes en de eindeloze stroom aan berichten van influencers op social media, stuk voor stuk gericht op de aandacht van jouw kind.
De opvoeding is nooit eenvoudig geweest, maar kent in deze tijd wel extra uitdagingen. De wereld is complexer, de verleidingen groter en de druk van leeftijdsgenoten sterker dan ooit. Des te meer reden om als ouder duidelijke normen te stellen en bewust te kiezen voor de mentale en fysieke gezondheid van je kind. Die verantwoordelijkheid begint thuis, aan de keukentafel.
Wanneer je die normen wilt bepalen, zijn er tientallen onderzoeken beschikbaar die de gevaren aantonen. Maar eigenlijk heb je die onderzoeken niet nodig. Je weet het al. Het enige wat het vraagt is de moed om als ouder te zeggen: tot hier en niet verder. Jouw kind verdient niets minder.