Onzichtbare balans
16 april 2026 om 10:24advertentie
Deze week verscheen de Staat van het Onderwijs.
De inspectie rapporteert, maakt de balans op en de media duiken erop. De ene krant schreeuwt moord en brand, de ander biedt analyse.
En de leerkracht? Die buffelt voort. Geen tijd voor het feestje van ambtenaren en bestuurders.
Terwijl zij zich in het zweet werken, worden ze in evenementenhallen en talkshows beoordeeld. Een bijzonder fenomeen.
De jaarlijkse rapportage is voorspelbaar en vaak ongenuanceerd. Het mist het belangrijkste waarvoor leerkrachten zich dagelijks inzetten.
Hoewel ze worden afgerekend op resultaten voor lezen, schrijven en rekenen, valt de grootste winst te behalen in het leven van een kind.
Mijn eigen jeugd was verre van gemakkelijk. Een zwaar depressieve vader en een omgeving zonder ruimte voor mijn identiteit vormden mij. Het duwde mij op de basisschool in de kast; op het voortgezet onderwijs zat ik er nog dieper in.
Het duurde vijftig jaar om mezelf eruit te halen. Het onderwijs was er toen niet om de beste versie van jezelf te worden, maar om te voldoen aan de verwachting van anderen.
De tijden zijn veranderd, en helaas soms ook niet. Waar de Staat van het Onderwijs nooit over gaat, is hoe leerkrachten kinderen ondersteunen bij levensvragen en worstelingen. Hoe kinderen écht gezien en gehoord worden. Hoe leerkrachten ouders betrekken om samen het goede te doen.
Lezen, schrijven en rekenen leerde ik prima. Maar ik miste de ruimte om mezelf te mogen zijn. Hoewel de rapportages vaak een negatieve teneur hebben, zie ik dagelijks de liefde die leerkrachten in hun werk stoppen. Dat zie je niet terug in harde metingen, maar wel in de ogen van de kinderen.
Deze column ging over mij; ik ben een gelukkig mens geworden, gesterkt door mijn ervaringen. Maar het gaat vooral om al die kinderen met vergelijkbare verhalen die nu wél worden gezien door hun leerkrachten.
Misschien moeten we dáár eens een rapportage over schrijven. Dat doet recht aan het vakmanschap dat dagelijks in de klas wordt getoond.