[-34-]

6 juli 2020 om 14:23

En nu verschijnen er nieuwe gezichten op de foto’s. Eerst Kim, toen de kleine Luuk, daarna Eline en vorig jaar baby Tess. Misschien heeft Marlon volgend jaar wel een vriend of zijn ze nog een kleinkind rijker. Of twee, eentje bij Stefan en Kim en eentje bij Robin en Eline.

Ze schudt haar hoofd. Wat staat ze nu te fantaseren! Ze weet helemaal niets over hun kinderwensen, en al zou ze die weten, dan nog moet het lukken. Kinderen krijgen is helemaal niet vanzelfsprekend. Ze hoeft maar naar Anna te kijken. Wat hebben Harm en zij gehoopt op nog een kindje, maar dat kwam nooit. Anna is zo boos geweest, op Harm, al kon die arme jongen het ook niet helpen, op God, op de hele wereld. ‘Als het niet uitkomt, dan raak ik pats-boem zwanger en nu we het zo graag willen en het ook kan, nu lukt het niet meer.’ Anna had het uitgeschreeuwd. Och, en dan kwam ze de dag erna met een prachtig boeket langs omdat ze zich zo schuldig voelde over haar uitval. Eigenlijk voelde Anna zich altijd schuldig, realiseert ze zich. Omdat ze zo jong zwanger raakte, maar ook omdat ze daarna niet meer zwanger raakte. Daarvoor voelde Anna zich ook al vaak schuldig, dringt het tot Bernadette door. Haar vader en haar stiefmoeder gebruikten haar als zondebok. Haar stiefbroertjes hadden dat natuurlijk heel snel door en buitten dat uit. ‘Anna heeft het gedaan.’ ‘Het moest van Anna.’ Anna dit en Anna dat. Ze is er ook weleens getuige van geweest hoe schaamteloos die jongetjes liegen konden en de schuld op haar vriendin schoven. Toen ze dat thuis verontwaardigd vertelde, zei haar moeder vergoelijkend dat kinderen dat nu eenmaal doen.

‘Dat zal best,’ had ze boos gezegd. ‘Maar Anna’s vader geloofde het meteen. Hij vroeg het niet eens aan Anna zelf.’

‘Je moet maar lief zijn voor Anna,’ had haar moeder toen gezegd. Het was een indirect antwoord op haar verhaal, maar ze snapte het best en ze begreep ook hoe haar moeder tegen de situatie aankeek. Anna was ook altijd welkom bij hen. Nooit zei haar moeder nee als het om Anna ging. Als ze vroeg of Agnes of een ander vriendinnetje kon komen logeren of mee mocht op een uitje, dan gebeurde het een enkele keer dat ze ‘nee’ te horen kreeg. Altijd met een goede reden, maar Anna werd behandeld als een eigen kind. Daar zei je geen nee tegen. Die hoorde er gewoon bij. De tranen springen Bernadette in de ogen als ze zich dit realiseert. Waarom heeft ze dit niet eerder beseft? Haar moeder maakte er geen woorden aan vuil. Ze deed wat er in haar ogen gedaan moest worden. Blijmoedig ook nog. Voor zichzelf vroeg ze zelden of nooit iets en toch was ze tevreden.

Bernadette houdt haar adem in. Wat zegt dit over haar? Bij haar moeder ging het gezin en alles en iedereen die daarbij hoorde voor alles en… ze was daar tevreden mee. Bij haar gaat het gezin ook voor alles. Ze weet dat Anna en Agnes haar daarom bewonderen. Maar… zij is daar niet tevreden mee. Zij wil meer. Dingen zien, doen, ervaren. Wat heeft ze genoten van de dagen dat ze er met haar vriendinnen op uit is geweest. Eindelijk deed ze bijzondere dingen. Simpele dingen misschien. Dingen die bijna iedereen gedaan heeft. Maar toch! Het voelt of er een bodem gelegd is in een diepe put. Een put die gevuld moet worden. Marcel en de kinderen gaan voor alles, jazeker, maar daarnaast verwacht ze meer van het leven. Dat is toch niet raar? Dat doet iedereen toch tegenwoordig? Ze hoeft maar naar haar schoondochter te kijken. Kim maakt carrière, ze heeft immers niet voor niets gestudeerd, ze werkt vier dagen in de week, ze sport, ze spreekt vaak af met haar vriendinnen, zij en Stefan gaan regelmatig een nachtje weg. Qualitytime, noemen ze dat. Daarnaast vindt ze dat ze ook nog tijd voor zichzelf moet hebben. Stefan heeft minder behoefte aan tijd voor zichzelf, maar hij werkt wel meer. Ze zijn allebei gek op de kinderen en doen ook heel veel met en voor hen, dat geeft ze ogenblikkelijk toe, maar er vallen de nodige gaten in de planning. En daar is oma goed voor. Ze doet het met liefde, echt waar. Toch heeft ze er soms moeite mee dat er zo gemakkelijk een beroep op haar gedaan wordt en er nooitaan haar gevraagd wordt of het eigenlijk wel uitkomt. Dat is blijkbaar een vanzelfsprekendheid.

Bernadette leunt tegen de heerlijk warme radiator in de keuken en staart de tuin in. Er hangt een koolmeesje aan de pindaketting die ze met Luuk geregen heeft. De vetbollen zijn bijna op, daar moeten nieuwe voor komen, registreert ze. Stefan en Kim waarderen haar echt wel, dat weet ze best. Regelmatig nemen ze een bloemetje mee of een doosje van haar lievelingsbonbons. Die dingen komen vooral uit Stefans koker. Kim heeft er een talent voor om bijzondere cadeautjes op te duikelen, zoals die schattige bakvormpjes die ze vorige week meebracht. Helemaal in haar straatje, natuurlijk. Normaal gesproken bakt ze met Kerst een feestelijke taart, maar dit jaar gaat ze met behulp van de bakvormpjes voor iedereen een eigen gebakje maken. Voor de gedachte zich in haar hoofd gevormd heeft, zoekt Bernadette al ingrediënten bij elkaar. Die gebakjes mogen niet mislukken, dus nu moet ze eerst proefbakken. Niet voor de eerste keer constateert ze dat ze van koken, maar vooral van bakken gelukkig wordt. Het is voor Marcel zelfs een graadmeter geworden. Als ze hem overstelpt met zelfgebakken lekkernijen, dan zit ze of heel goed in haar vel of er is iets aan de hand. Het bezig zijn met meel, suiker en eieren verjaagt haar bespiegelende stemming. Welke vullingen zal ze gebruiken?

Al doende vergeet ze de tijd. Ineens staat Marcel in de keuken.

[wordt vervolgd