Liefdesverhalen in het Groen

‘Het is menselijk om medelijden te hebben met hen, die bedroefd zijn; (…) en als iemand ooit naar soelaas heeft gesmacht en de verkwikking daarvan heeft mogen proeven, dan ben ik dat wel’.

Zo begint de Florentijn Giovanni Boccaccio rond het midden van de 14^e eeuw zijn beroemde Decamerone, een raamvertelling over letterlijk alle aspecten van de liefde, zowel in haar allerhoogste vorm als in de meest vulgaire gedaanten ervan. Een raamvertelling met humor, gezagskritiek en vele, vele erotische verhalen, verteld in tien dagen door tien adellijke jongeren die Florence waren ontvlucht vanwege de pest, en onder wie zich ook Fiametta, Boccaccio’s al dan niet ingebeelde levenslange muze bevond. Ze werd later overigens onthoofd vanwege deelname aan een moordcomplot. Passie en drama waren de geliefden dus niet vreemd, getuige ook het feit dat Boccaccio zich waarschijnlijk ook zelf als één van de tien opvoert: Filostrato, ‘degene die door de liefde verslagen is’.

Uit die 100 verhalen koos regisseur Arie de Mol er vier, die vorige week vijfmaal gespeeld werden in het groen van Fort Ruigenhoek, waar drie kortere voorstellingen, ‘Het Hart’, ‘Het Hoofd’ en ‘Het Lijk’, uitmondden in de hoofdvoorstelling: De afwijzing. In het hilarische ‘Het Hoofd’ graaft de dolverliefde Lisa (Ida Boogaard) het hoofd op van haar door haar krankzinnige broers vermoorde geliefde. Ze stopt het in een bloempot, plant er basilicum op en bedrijft alsnog de liefde met hem, tot ze wegens die gekheid dan ook maar doodgeslagen wordt door haar gestoorde vader, alles op de piano begeleid door de Groenekanse tenor Erik Janse, die ook nog een prachtige, emotionele en toch intieme vertolking van Puccini’s aria ‘Donna, non vidi mai’ ten gehore bracht, over de liefde die een leven kan veranderen en, zoals in de opera, kan verwoesten. Lisa wordt naast haar geliefde begraven.

Na de pauze stond ‘De Afwijzing’ op het programma, het drama van prinses Restituta (de uitstekend spelende Helene Kalisvaart), die van haar ondergeschikte Gautier (Arne Rozendaal) verlangt de liefde met haar te bedrijven, hetgeen hij, uit principiële overwegingen, weigert: zijn vrouw is net overleden. Haar mateloze furie drijft hem en zijn dochters uiteen en verwoest zijn leven, waar ze 18 jaar later, op haar sterfbed, spijt van krijgt. Ze vraagt de bisschop haar de biecht af te nemen, maar niet dan nadat ze ook hem heeft overgehaald met haar te vrijen. 

De gekte van het echte leven kon niet beter in beeld gebracht worden dan in deze uitstekende voorstelling, zeker toen de microfoons het begaven en de acteurs met hilarisch improvisatietalent de voorstelling voltooiden, onder luid, maar welwillend gelach en applaus van het dankbare publiek.

(Peter Schlamilch)