Dood door verleiding

Het regende die dag gestaag en kletsnat trapte ik de laatste kilometers op mijn fiets tegen de wind in naar huis. Langs de weg slingerde al wat men niet meer nodig had. Afval van sigaretten, vette snacks, calorieën in blik of petfles, na vluchtig genot achteloos in de berm gegooid. Evenals een opvallend wit plastic tasje.

Ook dit keer propte ik mijn fietstassen vol met de troep van de stoep. Bijeengeraapt om het thuis in de afvalbak te gooien. Geschokt zag ik wat er daarbij uit dat witte plastic tasje rolde. Gruwel in een doosje van karton, dubbel gevouwen, voorzien van een laagje venijnige plakkracht. Dikke letters op de buitenkant vermeldden: ‘Glue trap’. Een ‘lijm val’ voor insecten en voor muizen. Een wreed ontworpen opstelling die dieren vast kleeft vlakbij een verlokkend hapje. Meedogenloos vastgeplakt, met huid en haar, lag daar een dode muis, het neusje vlakbij die begeerlijke kruimels. Dode oogjes staarden droevig in de holle ruimte. Lijdzaam bezweken aan z’n snoepzucht. Dood door verleiding. Omdat hij geen weerstand kon bieden aan alle lekkernij die voor hem lag uitgestald. 

Verbijsterd las ik dat dergelijk dierenleed, ontwikkeld in de laboratoria van Bell in de VS, gewoon te koop is in de winkel. Kost maar 74 cent... Buiten bereik van kinderen houden... Het raakte me, maakte me misselijk.

Ineens overviel me de overeenkomst met de versnaperingen van de moderne tijd. Lekkernijen liggen hoog opgetast in de winkel, moeilijk om weerstand aan te bieden. De kilo’s plakken rond de taille en de bovenbenen. Vettig verkleefde vaten maken het onmogelijk verder te leven zonder medische hulp. Verleidelijke calorieën met plakkracht. Als die aan je lichaam vast zitten raak je ze moeilijk meer kwijt.

(Karien Scholten)

In haiku:

Dood door verleiding 

Meedogenloos vastgeplakt

Een treurig verhaal