Anastasiia Maksymova exposeert in de Oosterkerk in Bilthoven.
Anastasiia Maksymova exposeert in de Oosterkerk in Bilthoven.

Oekraïense verbeeldt gevoelens in expositie

Algemeen

Anastasiia Maksymova heeft een serie foto’s hangen in de Oosterkerk in Bilthoven die zeker de moeite waard zijn om te gaan zien. Zij werd getroffen door het beeld van de bollenvelden in de Flevopolder, de rode bloemen afgemaaid en gedeponeerd op de paden tussen de velden. Het deed haar denken aan Oekraïne: de verwoesting en bloed. Zij geeft door haar foto’s haar gevoel weer over wat er in Oekraïne op dit moment gebeurt.

Anastaiia vertelt haar ervaring over haar tocht - Mijn tocht naar veiligheid - van Kiev naar Bilthoven: ‘Wij woonden aan de rand van Kiev ongeveer 10 km van Buscha, u weet vast wel het dorp waar de Russen honderden mensen zo maar doodgeschoten hebben. Ons appartement ligt op de 21ste verdieping en is zo ver ik weet nog steeds in takt. Voor en achter het flatgebouw zijn raketten ontploft, maar gelukkig hebben die beperkte schade aangebracht. Vanuit onze ramen konden we heel goed zien hoe de oorlog dichterbij kwam’.

Dieren
Mijn man en ik en mijn ouders hebben overlegd en besloten te vluchten, toen de verdedigingslinie niet ver van ons deel van de stad kwam te liggen. Voordat het zo ver kwam, sliepen we een tijdje op matrassen in de gang tussen de twee muren van de appartementen. Mocht ons gebouw geraakt worden, dan was de tussenliggende gang de veiligste plek. Toen het besluit was genomen om te vertrekken, hebben we wat spullen ingepakt en zijn we, mijn man, mijn twee kinderen en ik met de auto vertrokken richting Polen. Ook onze poes en hond hebben we meegenomen. Wat deed het pijn om onze prachtige stad Kiev te verlaten. Het was er doodstil, niemand op straat, net een apocalyptische film’.

‘Het duurde twee dagen om de eerste 200 km af te leggen. De weg was verderop vol met auto’s en vrachtwagens, allemaal richting Polen. Soms stonden we uren stil. We deden onze behoefte langs de weg, ook de poes en de hond en aten de meegebrachte broodjes in de auto. Soms moesten we stoppen omdat het ’spertijd‘ was, uren waarop iedereen binnen moest blijven. Dan schuilden we ergens en sliepen in de auto. Eindelijk bereikte we Vynnytsia waar we in de kerk konden overnachten, ook onze poes en hond. Vriendelijke mensen gaven ons midden in de nacht lekker eten. Voor mijn 2 kinderen was het fijn om wat te spelen en rond te lopen’. 

Polen
‘Ons volgende doel was om naar Khmelnytsky te gaan zo’n 100 km dichter bij de grens met Polen. Door verkeersopstoppingen duurde dit deel van onze tocht 12 uur. Stel je voor dat je gewoon vastzit in het verkeer. Het beweegt helemaal niet. Je stapt uit, praat wat met andere vluchtelingen en als er beweging komt, stap je gauw in en kun je weer 200 meter verder komen: uitstappen, instappen en nog eens 500 meter, enz’.

‘Khmelnytsky gaf ons gelukkig 3 weken onderdak in een soort doorgangshuis. We konden op adem komen en overleggen hoe verder te trekken. Ik heb een tijdje bij Amnesty International in Kiev gewerkt en die adviseerde me wat langer in Khmelnytsky te blijven. De rust deed ons goed en het was alsof ik herboren werd. Mijn man reed met ons mee tot de grens met Polen waarna hij terug is gegaan naar Kiev. Het duurde 4 uur om de grens te passeren. Het weer was omgeslagen. Het was veel kouder geworden en het sneeuwde zo nu en dan. Tot overmaat van ramp begaf mijn telefoon het en dat was wel erg lastig. We bleven toch doorrijden tot we niet verder konden door zware sneeuwval. Gelukkig vonden we onderdak waar we 4 dagen konden blijven. Er was een pak sneeuw gevallen waar door heen we niet konden rijden, geen winterbanden. Ook hadden we geen winterkleding bij ons. Al gauw werd het warmer, de sneeuw smolt en we konden weer de weg op’.

Benzine
‘U begrijpt dat we af en toe benzine moesten tanken om de afstanden te kunnen afleggen. In de buurt van Warschau stopten we om te tanken. Een man kwam op ons af en zei: ‘Ik ga uw tank vullen’ maar ik zei hem dat kan ik zelf wel doen. ‘Nee, dat doe ik‘, zei de man nog een keer. Hij pakte de slang en vulde mijn tank volledig. Daarna ging hij naar binnen en betaalde. Hij gaf me een hand en zei: ‘Veel succes met jullie tocht, het gaat je goed’ en vertrok. Ik was verbaasd en dankbaar. Wat een liefde toonde deze man. In Warschau heb ik mijn moeder van het station opgehaald. Zij was op advies van Amnesty per trein gekomen en Amnesty liet mij weten dat zij daar aanwezig was. Wat een fijn weerzien was dat. Onze tocht van Warschau door Duitsland verliep rustig. We hoefden geen vignet te kopen voor de weg en we konden een aantal dagen in een dorp verblijven. Maar o schrik, onze poes ging er van door, Wat nu? Ongelooflijk, onze hond ging op zoek en vond de poes in het bos. Hij waarschuwde ons en wij konden poeslief weer meenemen. In een ander dorp konden we een tijdje in een kleine flat bivakkeren. De rust deed ons goed en ook mijn moeder had een pauze nodig. Mensen uit het dorp kookten voor ons. Ook kregen we een rondleiding door de prachtige muziekgebouw dat het dorp rijk was’.

Rode Bieten
Als dank heb ik voor een groot gezelschap borsch soep (borsh is een soep uit de Oekraïense keuken, van rode bieten) gemaakt; een delicatesse. Gelukkig kreeg ik daar weer bereik met mijn telefoon en kon ik opnieuw Amnesty en Kiev bellen. Amnesty vertelde me dat ik naar Nederland moest gaan, naar Bilthoven waar een woning voor me zou zijn. Bij onze aankomst in Bilthoven stonden we toch even op straat. De voordeur was dicht geslagen en we hadden geen sleutel. Amnesty bracht een sleutel en we namen onze intrek. We kunnen hier nog 2 maanden wonen en dan gaan we naar Amstelveen, waar Amnesty opnieuw een woning voor ons heeft gereserveerd. Ons huis is gemeubileerd, heeft bedden en alles wat je nodig hebt in de keuken. Wat een heerlijk gevoel om ‘een eigen’ woonplaats te hebben. Een tocht van 3000 km ligt achter ons. We ervaren pijn door de oorlog in Oekraïne, maar zijn ook dankbaar voor alle hulp onderweg van goede mensen en van Amnesty in diverse landen. Ik heb ervaren dat mensen graag willen helpen. Mijn kinderen gaan hier naar school en ervaren overal acceptatie waar ze ook gaan. Mijn moeder en ik zijn vol lof over wat de mensen uit De Bilt allemaal voor ons doen’.

Anastasiia is fotograaf en heeft een paar weken geleden ook meegedaan met de BEEkk-manifestatie De Bilt. De bezoekuren in de Oosterlichtkerk (Eerste Brandenburgerweg) zijn op 24, 25 en 26 juni en op 1, 2 en 3 juli van 11.00 tot 13.00 uur.         (Cor van Doesburg)

Op weg naar Nederland.
!