Logo vierklank.nl
Foto:

Moord op Dudok

Dit feuilleton speelt zich af in de denkbeeldige plaats Heuvellust. Alle personen hebben fictieve namen. Daar is bewust voor gekozen opdat niemand gekwetst wordt en de goedmoedigheid van de ingebouwde grappen bewaard blijft. Een goed verstaander heeft slechts een half woord nodig en zal het lokale karakter in dit spannende en grappige verhaal ongetwijfeld ontdekken. Deel gemist? Kijk op www.vierklank.nl.

door Julia van de Laan

Deel 9 Nieuwsjagers in Heuvellust

Wat vooraf ging: Na een lezing over het belang van Dudok voor de architectuur in Heuvellust, blijkt boekhandelaar Wieke van Beek verdwenen. Kees-Jan van der Meer, hoofdredacteur van de Heuvelkoerier, gaat samen met boekverkoopster Maaike op onderzoek uit. Dan ontdekt Maaike de tas van Wieke op het dak en wordt de politie ingeschakeld.

Inmiddels was ook een aantal journalisten van de landelijke media in Heuvellust neergestreken. Bij de boekhandel stond zelfs twee straalwagens om rechtstreeks in de uitzending te kunnen zijn. Hoewel Wieke nog geen dag zoek was, waren de media bang een spannend verhaal te moeten missen. Radio- en televisieverslaggevers meldden dat ze niets te melden hadden, interviewden mensen die nooit eerder in het dorp waren geweest, laat staan dat ze Wieke persoonlijk kenden. Maar ze vonden het allemaal vreselijk, hoopten er het beste van en waren eigenlijk niet verbaasd want het was nu eenmaal een rare tijd. 

Maar na die eerste dagen begon de landelijke pers de belangstelling te verliezen. Er was een BN’er die weer eens een nieuwe liefde had, er was ruzie bij een tv-programma, politiek gedoe over de euro. En er waren duizenden doden bij een hongersnood in het Midden-Oosten, maar daarvoor was nog de minste aandacht.

Wel viel het Kees-Jan op dat er meer belangstelling was dan ooit voor de dreigende sloop van het Dudok-gebouw. Nu de eerste berichtgeving achter de rug was, begonnen de journalisten zich te verdiepen in de achtergronden. Ook serieuze rubrieken zoals Nieuwsnet ruimden er een paar minuten voor in. Een landelijke krant stuurde de redacteur architectuur met een fotograaf, wat een prachtig verhaal over Dudok in Heuvellust opleverde. 

Inge hield het allemaal bij en glunderde iedere keer dat er weer iets te lezen, te zien of te horen was over de toekomst van het Dudok-ontwerp. ‘Het gaat anders wel om de verdwijning van Wieke,’ had Kees-Jan al eens gezegd, ‘niet om dat stomme gebouw.’ 

Inge kreeg een kleur. ‘Dat weet ik ook wel en het is geen stom gebouw.’

Op de social media doken vreemde geruchten op. Wieke zou zijn gezien in de bossen van Naaldhoven, in gezelschap van een dikbuikige heer met een kaal hoofd. Een ander wist met zekerheid te melden dat de verdwenen boekhandelaar gesignaleerd was in een discotheek in de hoofdstad, dansend met een onlangs gescheiden BN’er. Een wijsneus liet weten dat Wieke helemaal niet verdwenen was, maar dat de verdwijning slechts een reclamestunt was om aandacht te krijgen voor de boekhandel. Het schoot allemaal niet op en gek genoeg ging het leven in Heuvellust zo langzamerhand weer zijn gang. 

Tot op de zesde dag na de verdwijning een heertje de redactie op dribbelde, dat stellig beweerde dat hij wist waar Wieke was. Kees-Jan zuchtte maar eens. Simon Spinhoven kwam wel vaker ongevraagd op de redactie, maar de hoofdredacteur moest toegeven dat er soms een kern van waarheid in zijn beweringen zat. 

(Wordt vervolgd)

Meer berichten