Oren open

Het pad naast ons huis ligt bezaaid met witte bloemblaadjes. Aanhoudende regen spoelt de lente uit de pruimenboom. Dat belooft niet veel oogst voor de pruimentijd.

Tegelijk roept die nattigheid nieuw leven op. Kiemen in het hout geven gehoor aan de vochtige omstandigheden en er groeien oren uit één van de oude bijenkasten. Gevoelige oren zonder hoofd. Roodbruin glanzen de zwammetjes, die judasoor of boomoortjes worden genoemd, dicht op elkaar tegen een gele achtergrond. Uitzonderlijk, want doorgaans groeien deze paddenstoelen in oud hout van bomen als vlier of populier. Maar de tere, doorzichtige oorschelpen groeien hier uit de bodem van een bijenkast. Fluweelachtig, bijna aaibaar evenals de bewoners van dit houten huis. Als je je oor tegen de wand drukt hoor je de bezige beestjes bewegen. De pootjes, de vleugels, het smakken van hun kaken klinkt me als muziek in de oren. De leden van het bijenvolk hebben zich al laten zien en gebruiken de prille lentewarmte om stuifmeel te verzamelen in de naaste omgeving. Na de winter klaar voor een nieuwe start.

Met het aanbreken van het voorjaar kom je ogen en oren tekort. Mijn voetstappen in het natte pad vullen zich met water. De kleine vijvertjes spiegelen de bomen van het bos. Vogels in het natte hout zingen van nieuw leven. Het winterkoninkje neemt afstand van de winter, zingt koninklijk uit volle borst. Welluidend stromen trillers uit de keel van het kleine vogeltje. Zijn lijfje blijkt een ideale klankkast. De vink neemt een aanloopje voordat ‘ie muzikaal z’n zegje doet. Ik hoor de tjiftjaf ineens overal, eenvoudig tjif tjaf. Geel-zwarte koolmezen klinken als koperblazers, ieder z’n eigen unieke, tweetonige compositie. De specht timmert er op los. Bouwt ergens in een boom aan een nieuwe kraamkamer. Thuis jubelen de mussen. Het geluid van de lente zoekt door de lucht oren om contact mee te maken.

(Karien Scholten)

In haiku:

Nattigheid alom

Roept leven op in het hout

Oren wijd open