Pruimentijd

De takken van onze pruimenboom buigen diep dit jaar vanwege een vloed aan vruchten. Overheerlijk zacht-zoet en vol antioxidanten verleiden ze bezoekers om hun zaden te verspreiden, wenken ons de boom in. Vingervlug plukken kleine handjes de rijpe vruchten... één voor in de emmer... eentje in de mond. Uitgespuugde pitten belanden in de sloot. Emmers vol sappige pruimen, voortgekomen uit een uitgekiende samenwerking van zon en regen. Een royaal geschenk van de natuur.

Terwijl onze handen reiken naar de verrukkelijke paarse vruchten, overleggen spreeuwen boven in de top van de boom hoe zij de restanten vlot soldaat zullen maken. Onder ons speurt de trouwe viervoeter naarstig naar gevallen fruit, werkt het gretig weg zonder de pitten uit te spugen. Dat levert een hoop onverteerde resten voor de volgende dag... De aanstormende wind zal de bomen verder leeg schudden. Eenden en bijen eten van de grond. Voor allen één groot feest.

Tot in de pruimentijd, voorheen een vaak gebruik gezegde, verwijst naar een periode van onbezorgde overvloed... elkaar terug te zien in een tijd van weelde en geluk. Het zoete verlangen om samen het zomerfeest te vieren.

(Karien Scholten)

In haiku:

Gulzige handen

Plukken van de overvloed

In de pruimentijd