Column: Never walk alone

Het is de Week van de Eenzaamheid. Op straat staat een stand waar ik een kaarsje kan kopen met een kaartje die ik kan sturen naar iemand die zich alleen voelt. Gewoon om te laten weten dat er iemand is die aan ze denkt. Ik ga iedereen in mijn omgeving af die misschien in aanmerking kan komen. Mijn familie, vrienden, buren...er schiet me niet direct iemand te binnen die zo’n kaartje zou moeten krijgen. Wel denk ik even aan de buurvrouw in het verzorgingshuis waar ik tot voor kort vaak kwam. Ik heb nooit gezien dat zij bezoek kreeg. Niet met Moederdag, het kerstdiner of het jaarfeest. Nu is zij er niet meer.

Ik bedank de man voor het aanbod, maar zeg dat het wel een mooi gebaar is. Meteen daarna schiet het nummer van Lee Towers door mijn hoofd. De melodie blijft dagen in mijn hoofd rondzingen. Je kent dat wel. Een liedje dat je ongemerkt blijft neuriën, ook al wil je dat niet. You’ll never walk alone. In de ideale wereld zou het zo voor iedereen moeten zijn.

Zo komen er meerdere initiatieven deze week voorbij die de eenzaamheid moeten doorbreken. Ik kan mij niet goed voorstellen hoe het is om eenzaam te zijn. Gelukkig maar. Dat er niemand is die zich om je bekommert of met het gevoel rondloopt dat je er niet toe doet. Dat je niet wordt gemist en pas na weken dood in je huis gevonden wordt, is ook een naar scenario. Helaas lees je nog steeds van die berichten. 

Dit zal mij niet zo snel gebeuren. Mijn kinderen zijn al in paniek als ik pas aan het einde van de werkdag reageer op een berichtje in de familieapp. O, hè hè. daar ben je?’ Of mijn buurman die aanbelt of alles goed is. Hij had mijn fiets al een paar dagen niet voor de deur zien staan. En dan nog de belastingdienst. Die vergeet mij - helaas - ook nooit.

Dan vind ik het ook lastig hoe je iemand wil helpen, waarvan ik denk dat eenzaamheid daar een rol speelt. Hoe spreek je dan iemand aan zonder dat je bemoeiziek overkomt? Gelukkig komt dat in de Week van de Eenzaamheid ook aan bod. Goed dat hier aandacht voor is. Niemand zou met zo’n zwaar gevoel rond moeten lopen. Een beetje aandacht voor elkaar maakt naar mijn idee de wereld een stukje mooier.

En wanneer ik mezelf weer betrap op mijn duet met Lee komen de eerste berichten dat in de stad van deze bekende Rotterdammer zich een drama voltrekt. Ineens is het stil in mijn hoofd. 

Cindy Jahreis is redacteur van deze krant