Dwalen door de mist

Als ik die morgen buiten kom houdt dichte mist een groot deel van het land verborgen. Vooral de wegen door de polder lijken haast uitgewist. Alleen geluiden uit de verte geven aan dat het autoverkeer desalniettemin z’n route vervolgt.

Mijn voeten kennen hier de weg en voeren me veilig langs wijde waterwegen. Rietpluimen aan de oever steken fier omhoog en vormen herkenningspunten. Het zijn vooral mijn gedachten die dwalen door de mist. Ik meen tussen het hoge riet gestalten te herkennen. Een schimmenspel dat al eeuwen schuilt in de donkere decemberdagen. Beloftes rond Sinterklaas dwalen door mijn gedachten. Hoe zijn zakken vol pepernoten, chocola en marsepein die jaarlijks vele schoenen vullen. Maar op het Sinterklaasjournaal zien we dat de Sint langzaam de controle kwijt raakt. Dat de hoofdpiet noodpakketten inslaat ter geruststelling, om niet in paniek te raken. Hopend dat alle puzzelstukjes uiteindelijk toch op hun plek zullen vallen.

In werkelijkheid rolde deze week een folder in de bus om ons voor te bereiden op een noodsituatie. Want er hangt dreiging in de lucht. Wankelt het ons vertrouwde wereldbeeld? Was ons leven tot nu toe slechts een sprookje?

En Sinterklaas dan, die vrijgevige, wijze man die mensen verbindt… Verdwijnt hij langzaam maar zeker uit ons straatbeeld? Als hij toch wist hoezeer wij wachten, ja gewis dan kwam hij wel...

Karien Scholten

Dwalen door de mist
Door een wereld vol vragen
Tot aan Sinterklaas