Morgen

‘Twaalf morgen’ is te lezen op de twee paaltjes aan weerszijden van het ijzeren landhek. Het betreft hier een morgen in de betekenis van een oude oppervlaktemaat, iets minder dan een hectare, 10.000 m². Dat wil zeggen, het landoppervlak dat in een morgen kon worden omgeploegd. Het hek geeft toegang tot een weiland waar nu nog koeien grazen.

De postbode van toen, hij weet het nog precies. Langs de Kerkdijk in Westbroek stonden 46 boerderijen. Op ieder adres zat hij wel eens aan de koffie. Smakelijk vertelt hij over zijn herinneringen: Het boerenerf met grind, steevast op zaterdag geharkt, een boenhok aan de sloot met melkemmers en -bussen, ondersteboven op een droogrek. De stal met koeien, aangebonden, kettingen die rinkelden, centraal de waterpomp. 

Aan het aantal stalraampjes herkende je de welstand van het boerengezin. Op klompen, gekleed in blauwe kiel en een klepbroek van pilo deed de boer zijn werk. De knecht en de dienstmeid woonden ‘in’ op de boerderij, vaak nog op de til boven het vee in het ‘knechtenkamertje’. Aan het eind van de voergang de deur naar de keuken. En daar had de boerin, praktisch gekleed in een jasschort, meestal tijd voor een praatje...

Immens veel is er sindsdien veranderd. De twaalf morgen land worden bewerkt door grote machines… nu klaar in een uur. En zelfs dát zal morgen anders zijn als de koeien van de foto verhuizen naar een nieuwe locatie en het land wordt toegevoegd aan Natura 2000. 

In oude woorden
Rinkelt de herinnering
Morgen en verder

(Karien Scholten)