Spinrag op spanning

Alwéér! Huiverend trekt het kleine meisje haar neus terug uit het spinrag. Van schrik durft ze de laatste frambozen niet meer te plukken, ook al zijn ze aanlokkelijk rood en groot. Met afschuw kijkt zij naar de lange, kleverige draden die ons de weg versperren. De spinnen zelf houden zich schuil aan de takken waarvandaan zij hun web hebben gespannen, onopvallend onder een blad.

De frambozenstruiken hangen vol met spinsels. Ingenieus elastisch draad, sterk als staal, geproduceerd in het achterlijf van de spin. Een uitzonderlijk vloeibaar eiwit dat stolt zodra het in contact komt met de buitenlucht. Kunstig gesponnen vormen de draden een levensgevaarlijk vangnet voor insecten, ook in het donker. Vliegen, bijen, vlinders, die net als wij afkomen op de laatste frambozen...

De meeste spinnen zijn aan het begin van de herfst volwassen en zoeken in spleten en hoeken een schuilplaats voor de winter. Of gaan op reis... Aan een zijden draadje kunnen spinnen vele kilometers ver mee zweven op de wind. Onlangs is aan de universiteit van Bristol (Engeland) ontdekt dat spinnen ook gebruik maken van (atmosferische) elektrische velden. Verticale krachten, vergelijkbaar met statische elektriciteit (als waardoor je haren overeind gaan staan) kunnen de spinnen zelfs 4 kilometer hoog in de atmosfeer brengen en honderden kilometers verderop. We kunnen nog veel van ze leren!

Spinrag op spanning
In trek voor verre reizen
In hoger sferen

(Karien Scholten)