Op glad ijs

Buiten is het nog donker en het vriest. In de slaapkamer van de meisjes brandt al licht. Klokke 6 uur staan zij aangekleed in schaatstenue aan het bed van hun vader en moeder. Want vanochtend zou wel eens de enige kans kunnen zijn om deze winter op het ijs te staan... dus geen tijd te verliezen! Hup naar buiten, voelen of het kan... ijsje piepen. De zwaarste gaat vooruit, het ijs kraakt aanlokkelijk... Met krasse streken glijden ook de meisjes even later vrolijk joelend over glad ijs. “It ken net...” verhaspelen ze.

Even verderop weeg ik m’n kansen... zal de ijslaag me dragen... ben ik te zwaar of kan het net... De zon komt op en glijdt lichtzinnig oranje voor me uit over de ijsvloer. Ik ga het toch proberen. In het gras van de oever steek ik mijn blote voeten in m’n schaatsen. Het ijs oogt mooi donker met enkel een paar luchtbelletjes. Ik doe een paar slagen... het oppervlak golft voor me uit... kraakt... en bezwijkt. Waar de ijskristallen aanvankelijk stevig in elkaar haakten, laten ze nu zomaar los. Ik zak tot mijn knieën weg in de kou en in de modder. Inderdaad, “It ken net”.

Een watersnip vliegt op uit het riet, zigzag naar de zon. Hoopt op een dunne winter... Met koude vingers peuter ik de natte veters weer los. Mijn tintelende benen dragen me naar huis. Bij de warme kachel geniet ik nog een tijdje na van de dunne ijspret.

En dan ineens regent de lente binnen. De temperatuurstijging schiet in een hoge versnelling. Insecten ontdooien uit de winterslaap, bloemen haasten zich uit hun knoppen en door ons luchtruim snellen duizenden kraanvogels naar het hoge noorden. Geen tijd te verliezen... (Karien Scholten)

In haiku:
Proeven van glad ijs
Glijden met de vroege zon
Slechts een dun geluk