Verhuizen III: de kelder

Column
Ike Bekking

Help, de kelder...

Ik bewaar de mooiste herinneringen aan de kelder onder de boekhandel van mijn vader, vroeger in Amsterdam, aan de Koninginneweg. In de vakanties mocht ik vaak een dagje mee en ik denk dat daar mijn liefde voor de winkel is geboren. Met papa mee naar Amsterdam, de grote stad, voorin de auto waar normaal je moeder zat en dan het overweldigende van de tram en alles wat bij een grote stad hoort.

Ik weet nog dat ik me de hele dag prima kon vermaken, in het kantoortje achter de winkel; alle kantoortjes bij boekhandels zijn achteraf-hokjes, vaak zonder daglicht en meestal rommelig. Vaak staan daar eindeloos gestapelde lege koffiekopjes en liggen er folders en tijdschriften en andere papierwaren. De dames in de winkel bedachten de meest uiteenlopende klusjes die je een kind kon laten doen maar het mooist vond ik het scharrelen, alleen, in de kelder. Met het vertrouwde geluid van voetstappen boven je op de winkelvloer, het was dus nooit eng want je was niet alleen. Papiertjes, posters, verpakkingsmateriaal, zwarte Pietjes en ander etalagemateriaal, je vond er van alles en nog wat. En je wilde het ook allemaal hebben…

Na tien jaar Dudok is het tijd om schoon schip te maken. Tegen beter weten in is de kelder onder de boekhandel een waar paradijs voor scharrelaars geworden. Van opslagruimte van mijn kinderen tot verzamelplaats van etalagemateriaal en dergelijke. Van zwarte Pietjes tot houten Dikkie Diks en Nijntjes. Een opblaasbare Takkie, tassen vol vlaggetjes, engeltjes, hartjes want ‘je weet nooit wanneer je het nodig hebt’. En zo meer.

Van de Pietjes nemen we afscheid, Dikkie Dik en Nijntje mogen mee.

Mee naar de nieuwe enorme kelder, in de kluis, waar slot en grendel onschadelijk zijn gemaakt en waar in alle rust gewacht kan worden op het juiste moment.

En daar is het goede voornemen: vanaf nu gooien we alles op tijd weg!